Mocedaes

 

Ta’l Tragamón entrando nel so periodu braniegu, les cais altes agostaes, primero pel nordeste y agora con esta fola de calorón que tampocu tien perdonao a la villa de Jovino. Un sofocu completu que fae que, tres xugar la partida mañanera, la casi obligada botella de sidra se mos faga ainda más prestosa de lo habitual.

Ellí, na mesa, aprovecho la oportunidá pa charrar col fiu d’un collaciu de fatigues golfístiques; un mozu inxenieru eléctricu, el retueyu, que va un añu algamó a tornar a Asturies, au cursara los sos estudios, tres seis años na diáspora, sufríos éstos na capital d’España. Manifiestase feliz de la so recobrada condición de vecín de Xixón.

La so historia y pallabraes sirven pa confirmar lo que casi toos albidramos, esto ye, la capacidá de Xixón, y d’Asturies, pa formar mozos titulaos que, énte l’atonía económica de la rexón, vense dempués obligaos al destierru profesional, del que la mayoría nun va llograr tornar más qu’en periodos vacacionales. Tammién mos cuenta la so esperiencia del Erasmus, en Nápoles, onde nun va muncho xuntóse colos sos compinches d’aquel añu que, amarutáu d’académicu, ye en realidá sabáticu, anque, como mos esplica, sirve pa forxar, al estilu de la vieya mili, amistaes duraderes con xente de tolos puntos d’España. Bien pol Erasmus, que quita’l pelame pueblerín, construye rellaciones y abre Europa a los nuesos mozos.

Dempués, camín de casa, paso andando pel Muru, y llámame l’atención, al altor del Tostaderu, el descomanáu mosaicu de glúteos mozos al sol, dorándose concienzudamente magar les alertes constantes tocantes ello, mayormente femeninos, anque casi tolos grupos son, en mayor o menor midida, mistos. Paecen pandilles de la recién acabada PAU, y, recordando aquello de que “nun hai partu ensin dolor nin hortera ensin transistor”, que na so primer parte equí aplicaríemos a la difícil transición ente l’institutu y la universidá, ente l’adolescencia y la mocedá; y que na so segunda alude a los estremaos aparatos que, a too volumen y casi toos ellos col Bad Bunny o dalgún tan inintelixible como él, amenizaben la abundosa xuntanza playera.

A min, quiciabes influenciáu poles libaciones del hoyu 19, dióme por pensar que ye una pena, que casi suena a conderga rexonal, que los nuesos mozos se vean obligaos a emigrar, dalgunos yá mesmo pa cursar estudios qu’equí nun se dan, y ello porque’l sistema políticu de nueso, a nivel nacional, y tamién rexonal, nun ta al altor de lo que la ciudadanía necesita, anque nun sepa esixilo, visto’l marasmu qu’equí sufrimos dende va dellos años. Ye lo qu’hai.

Raúl Suevos

A 24 díes vencíos de xunu de 2026

Torna en castellán en repdiv.blogspot.com